Q&AΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΠΕΜΠΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.
Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Πέμπτη:
*Από το μπαλκόνι (Άρης Καπλανίδης)
“Δουλέψαμε μαζί με τον Ηλία Ρουμελιώτη, σαν ένα σώμα με δύο κεφάλια: γράψιμο, animation, σκηνοθεσία. Η αφορμή για την ταινία ήταν οι φωνές και ο ήχος των χαρακτήρων, ο τρόπος ομιλίας τους. Ο στόχος ήταν μια ταινία πάνω σε μερικούς άξεστους ελληνικούς χαρακτήρες. Θέλαμε να γυρίσουμε μια γρήγορη ταινία (μας βγήκε 12 λεπτά), και το σχέδιο το δουλέψαμε στο PitchingLabτης Δράμας –εδώ ήταν που μας είπαν: «Μα αυτό είναι animation!». Διότι αρχικά την σκεφτόμασταν με ηθοποιούς. Είμαστε κι εμείς από Νέα Φιλαδέλφεια –αν και οι χαρακτήρες δεν είναι από την γειτονιά μας. Ηρωϊδα είναι μια γυναίκα που βλέπει όλη τη γειτονιά αλλά δεν «βλέπει» το γιο της… Οι υπόλοιποι χαρακτήρες μιλούν συνεχώς για αυτήν την κουτσομπόλα που τα παρακολουθεί όλα από το μπαλκόνι, στην πραγματικότητα όμως μαθαίνουμε πιο πολλά γι’ αυτούς παρά για εκείνη. Προσπαθήσαμε να κάνουμε το «ελληναριό» τέχνη. Η ταινία μας συμμετέχει στοcinematherapy και περιμένουμε να δούμε πώς και πώς με ποιον τρόπο θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιον σε ένα πρόβλημά του, λειτουργώντας σε ένα ψυχολογικό επίπεδο».
*Every Sunday (ΚαίτηΠαπαδήμα)
«Παρακολουθούμε μια ομάδα Φιλιππινέζων καθαριστριών στην Κύπρο να συμμετέχουν σε καλλιστεία. Με ενδιέφερε στην ταινία να δείξω την στήριξη και ενδυνάμωση που βρίσκουν η μία στην άλλη. Στην πορεία προέκυψε και η υπόθεση του κατά συρροή δολοφόνου (το πρώτο πτώμα ανακαλύφθηκε το 2019) και αντιμετώπισα το δίλημμα του κατά πόσον θα πρέπει να το συμπεριλάβω στο ντοκιμαντέρ. Ένοιωσα ότι εάν δεν το έκανα θα ήταν παράλειψη. Η κοινότητα των Φιλιππινέζων με αντιμετώπισαν πολύ θερμά. Ήθελαν να πουν την ιστορία τους. Χρησιμοποίησαν ένα σεξιστικό θεσμό, τα καλλιστεία, για να κάνουν ουσιαστικά τη δική τους επανάσταση: να χρησιμοποιήσουν το σώμα τους με τον τρόπο που οι ίδιες θέλουν, να βαφτούν και να ντυθούν όπως θέλουν, καθώς είναι περιορισμένες στην καθημερινότητά τους και αποφεύγουν να κάνουν πράγματα που ένας εργοδότης μπορεί να μην θεωρήσει σωστά».
*Literallegend (Δημήτρης Τσακαλέας, Λήδα Βαρτζιώτη)
«Δεν είναι αληθινή ιστορία, απλώς έχει συμβεί πολλές φορές στην πραγματικότητα. Στην ταινία παίζει μια γνωστή μας, ανερχόμενη YouTuber, ξέραμε χρόνια το υλικό της, το οποίο της ζητήσαμε, και τελικά δέχθηκε να μας δώσει. Αυτή είναι η τρίτη ταινία που κάνουμε μαζί-ανέκαθεν μας ενδιέφερε να κάνουμε ταινίες για θέματα που απασχολούν τα νέα παιδιά. Την εποχή της καραντίνας βρεθήκαμε όλοι ακόμα πιο μέσα στα κινητά μας, απ’ ότι συνήθως. Αλλά βλέπαμε (ήταν και η εποχή του BlackLivesMatter) πως η χρήση των σόσιαλμιντια είχε αρχίσει να γίνεται συχνά ακραία πολιτική από συνομηλίκους μας –διαπιστώσαμε πως τα νέα παιδιά είναι τελικά πολιτικοποιημένα. Η ηρωϊδα μας βιώνει μια τραυματική εμπειρία, κάποιος παραβιάζει την ιδιωτικότητά της, αλλά τελικά αντιδρά, βγαίνει από το δωμάτιο της και φωνάζει δημόσια το όνομα αυτού του ανθρώπου –ξαναβάζει δηλαδή τους κανόνες».
*Girlhood (Βάνια Βαρβάρα Τέρνερ, Μαρία Σιδηροπούλου)
«Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την δύσκολη περίοδο της εφηβείας. Θέλαμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο στον κόσμο των έφηβων κοριτσιών, να δείξουμε πόσο τους απασχολεί το self-imageτους, αλλά δεν ήταν εύκολο να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν όταν είδαν την ταινία και χάρηκαν. Το σημαντικό για εκείνες (γιατί σίγουρα εκτίθενται) ήταν να μιλήσουν για θέματα που λίγες φορές ακούμε από έφηβα κορίτσια. Τι περνούν; Τι βιώνουν σήμερα; Ποιες είναι οι ανασφάλειές τους; Πόσο σημαντική είναι η φιλία τους; Σχολιάζουν τον σεξισμό, που είναι τόσο ενσωματωμένος στην ελληνική κοινωνία, που όταν περνάς και σου σφυρίζουν το θεωρείς κανονικό. Ο σεξισμός όμως αυτός επηρεάζει και τα αγόρια –όλοι είμαστε θύματα της πατριαρχίας».
*Exploitation (Μαρίνα Συμεού)
Παρών ήταν ο σεναριογράφος της ταινίας Γιώργος Σερβετάς, ο οποίος μιλώντας για την ταινία είπε: «Η ταινία βασίζεται σε ένα κλασικό δίπολο: η μια γυναίκα “κουβαλά” όλη την αλλοτρίωση του πολιτισμού, και η άλλη αντιπροσωπεύει την πιο βιολογική πλευρά της ζωής». Η καθηγήτρια παραδίδεται στη γοητεία της νέας κοπέλας. Ως χώρο δράσης χρειαζόμασταν ένα τοπίο αδιέξοδο, με απομόνωση, για μια σερβιτόρα χωρίς διεξόδους. Δεν πιστεύω στην ανδρική και τη γυναικεία ματιά. Απλώς εγώ έγραψα το σενάριο και η Μαρίνα προσέδωσε στο σενάριο τη δική της σκηνοθετική ματιά».
*Εμμένοντας στη μνήμη του νερού» (KiubonKokko), ΗΠΑ
«Έκανα ένα ντοκιμαντέρ για τoν πατέρα μου, για την ιστορία του αλλά και για τη σχέση μας. Στην πραγματικότητα έκανα μια ταινία για την οικογενειακή βία, μια ταινία για να πλησιάσω τον πατέρα μου, να ανακαλύψω την σχέση
μπαμπά-γιου. Είναι μια πολύ προσωπική ταινία, με μικρό μπάτζετ, για έναν πατέρα που μας μεγάλωσε με σκληρότητα, μια ταινία για την οποία ο ίδιος δεν έχει ιδέα. Η συμβουλή μου προς τους νέους είναι να κάνουν ταινίες με καθαρό μυαλό, ακόμα κι όταν όλα γύρω τους είναι απίστευτα περίπλοκα».
*Οι εγκληματίες (SerhatKaraaslan) Τουρκία, Γαλλία, Ρουμανία
«Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που συνέβη σε μένα –αν και για καιρό δεν το παραδεχόμουν και έλεγα ψέματα, διότι ντρεπόμουν. Μου συνέβη με την τότε κοπέλα μου, όταν ήμουν φοιτητής. Βέβαια άλλαξα πολλά στο σενάριο, στην ταινία η γυναίκα εμφανίζεται να είναι πιο δυνατή σε σχέση με το αγόρι. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει στην Τουρκία, είναι πιο συντηρητικό το κλίμα και πιο μεγάλη η καταπίεση από την οικογένεια και το καθεστώς. Οι γυναίκες ηθοποιοί διαπραγματεύονται από πριν με το σκηνοθέτη πώς θα φαίνονται στην κάμερα, ποια σημεία του σώματός τους θα φαίνονται».
Για το Γραφείο Τύπου
ΕυάνναΒενάρδου
Ομιλία με τίτλο «13 ιστορίες που μπορεί και να σου αλλάξουν τη ζωή», έδωσε χθες βράδυ ο προσκεκλημένος του Φεστιβάλ Δράμας, συγγραφέας του bestseller “Το Δώρο” Στέφανος Ξενάκης, ειδικός σε θέματα αυτοβελτίωσης και προσωπική εξέλιξης. O Στέφανος Ξενάκης ζει στην Αθήνα, είναι επιχειρηματίας και συγγραφέας τριών βιβλίων: “Το Δώρο” (Βραβείο Βιβλίου Public 2019), “Το Δώρο 2” (Βραβείο Βιβλίου Public 2021) και “Κάπταιν: Γράμματα στον Μπαμπά μου”.
Το πρώτο του βιβλίο, “Το Δώρο, έγινε #1 bestseller και αναμένεται να κυκλοφορήσει σε 27 χώρες. Στόχος του συγγραφέα είναι να μπει σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας το μάθημα «ΝΑΙ, ΜΠΟΡΩ», ένα μάθημα αξιών και αυτογνωσίας.
Ο συγγραφέας, με παραστατικό τρόπο, μοιράστηκε με το κοινό ιστορίες ανθρώπων που άλλαξαν δραστικά τη ζωή τους.
«Κάποιοι άνθρωποι έχουν λεφτά, επιτυχία, αυτό που λέμε «άστρο». Κάποιοι άλλοι τραβάνε κουπί». Το 10% ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Το 90% στην δεύτερη. Ωστόσο, υποστηρίζει ο κ. Ξενάκης, είναι θέμα συνηθειών. «Δεν μπορώ να ορίσω τη ζωή μου, ναι, αλλά μπορώ να ορίσω τις συνήθειες μου». Μίλησε για το Νόμο της Αξίας («Πόσα παραπάνω δίνεις από όσα παίρνεις;»), κι έφερε παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι προσφέρουν με προθυμία πολύ περισσότερα από όσα απαιτεί λ.χ. το επάγγελμά τους, χωρίς να υποχρεούνται να το κάνουν, επειδή έχουν αυτό που λέμε «μεράκι».
«Ουδέποτε ήταν τόσο εύκολο να πετύχει κανείς», υπογράμμισε ο Στέφανος Ξενάκης, συμμεριζόμενος την άποψη πως «κάποιος που κάνει περισσότερα από αυτά για τα οποία αμείβεται, σύντομα θα πληρώνεται περισσότερα από αυτά τα οποία κάνει». Και προσέθεσε πως ακόμα και ένας άστεγος μπορεί να επωφεληθεί από αυτήν την στάση ζωής, φέρνοντας μάλιστα συγκεκριμένο παράδειγμα –«γνωρίζοντάς τον από κοντά, ήμουν σίγουρος πως σύντομα δεν θα ήταν πια άστεγος, όπως και έγινε».
«Κάθε φορά που κάνεις κάτι περισσότερο, γίνεσαι κάτι περισσότερο», υπογράμμισε. «Υπάρχουν άνθρωποι που γκρινιάζουν και άνθρωποι που δεν γκρινιάζουν –κι αυτοί είναι οι άνθρωποι της δράσης. Δεν φτάνει κανείς στην κορυφή τυχαία. Εξάλλου το να είσαι νικητής δεν έχει να κάνει με τα νούμερα. Άλλο η νίκη, άλλο το success. Για να είσαι το 1% πρέπει να μην κάνεις αυτό που κάνει το 99%».
Κάποια στιγμή, σε μια παρουσίαση τον πλησίασε μια 96χρονη, η κ.Φωφώ. «Νομίζω πως με βοήθησες να αλλάξω τη ζωή μου», του είπε.
«Το να γίνεις καλύτερος θέλει δουλειά. Το να μεγαλώνεις δεν θέλει. Η μόνη μας εγγύηση ότι το αύριο θα είναι καλύτερο, είναι η προσωπική μας εξέλιξη. Πάντα θα αντιμετωπίζουμε προβλήματα, υγείας, οικονομικά κλπ. Αυτό είναι δεδομένο. Το θέμα είναι να είσαι καλός καπετάνιος. Μην εύχεσαι λοιπόν για λιγότερα προβλήματα, να εύχεσαι για περισσότερες ικανότητες», είπε ο Στέφανος Ξενάκης, προχωρώντας σε ένα είδος ποσοστικοποίησης της αυτοβελτίωσης στη λογική του να εξελίσσεις τον εαυτό σου, έστω και λίγο, σε ποσοστό 0,3%, κάθε μέρα, και αυτό να το κάνεις για δέκα χρόνια. Το αποτέλεσμα, υποστηρίζει, με μαθηματικούς όρους, θα είναι εντυπωσιακό. «Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι τα έσοδά σου ή οι σχέσεις σου εκεί που θέλεις».
Σε έναν κόσμο που «εμμονικά ψάχνουμε τί δεν πάει καλά, ξεχνάμε τί πάει καλά. Ίσωςγιατί το να εντοπίζεις το κακό έχει μεγαλύτερη πλάκα. Κι όμως σήμερα οι παγκόσμιοι δείκτες της παιδικής θνησιμότητας, της εγκληματικότητας, της φτώχιας, έχουν πέσει. Τα πράγματα πάνε από το καλό στο καλύτερο. Οι άνθρωποι πλέον πεθαίνουν περισσότερο από το πολύ φαΐ παρά από την έλλειψή του. Την ίδια στιγμή όμως τα νούμερα των αυτοκτονιών είναι ψηλά. Η χαρά μας είναι στα ιστορικά χαμηλότερα, οι άνθρωποι πάσχουν από “χαιροφοβία”».
«Μην γκρινιάζεις, κάνε κάτι», είναι το μότο του συγγραφέα. «Υπάρχει η τύχη, αλλά υπάρχει και αυτό που κάνω εγώ ο ίδιος. Χρωστάμε στον εαυτό μας να παλέψουμε. Η γκρίνια είναι πιο κολλητική από τον covid».
Κλείνοντας, μίλησε για την σχέση μας με τον εαυτό μας: «Οι περισσότεροι είμαστε τσακωμένοι με τον εαυτό μας. Τον στήνουμε στα 5 μέτρα. Γι’ αυτό τα αυτοάνοσα είναι πια τόσο διαδεδομένα. Όμως αυτή η απαξίωση είναι άσχημη. Όλοι έχουμε μέσα μας ένα μικρό παιδάκι στο οποίο χρωστάμε πολλά».
Για το Γραφείο Τύπου
ΕυάνναΒενάρδου
62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
4-14/11/2021
Τα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δράμας και Κλερμόν-Φεράν ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια νέα σημαντική πρωτοβουλία
Πώς περνάει κανείς από την μικρού μήκους ταινία στην πρώτη μεγάλου μήκους; Ποια εργαλεία πρέπει να χρησιμοποιήσει; Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση; Τρία φεστιβάλ στέκονται δίπλα στους δημιουργούς, απαντώντας στις πιο καίριες ερωτήσεις. Το διήμερο AgoraShortFilmLab για ταινίες μικρού μήκους αποτελεί μια πρωτοβουλία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και το Clermont-FerrandInternationalShortFilmFestival, που θα διεξαχθεί στο πλαίσιο του 62ου ΦΚΘ (4-14 Νοεμβρίου 2021).
Στο νεοσύστατο AgoraShortFilmLab, που θα πραγματοποιηθεί από τις 9 έως τις 11 Νοεμβρίου, θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής οι τρεις σκηνοθέτες που θα τιμηθούν με τα σημαντικότερα βραβεία στο Εθνικό Διαγωνιστικό της Δράμας (Χρυσός Διόνυσος Καλύτερης Ταινίας, Βραβείο Σκηνοθεσίας, Βραβείο Σεναρίου), καθώς και οι τρεις σκηνοθέτες που απέσπασαν τα σημαντικότερα βραβεία στο φετινό φεστιβάλ του Κλερμόν-Φεράν (Μέγα Βραβείο στο Διεθνές Διαγωνιστικό, Μέγα Βραβείο στο LabCompetitionκαι Μέγα Βραβείο στο Εθνικό Διαγωνιστικό).
Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου, λαμβάνονταςανεκτίμητες πρακτικές συμβουλές για τα επόμενα βήματά τους στον χώρο και ειδικότερα για το πέρασμα στον κόσμο των ταινιών μεγάλου μήκους. Οι εισηγητές του AgoraShortFilmLab θα καταθέσουν τις πολύτιμες εμπειρίες και γνώσεις τους για διάφορα στάδια της κινηματογραφικής διαδικασίας, όπως το σενάριο, την παραγωγή, το μάρκετινγκ και τον κομβικό ρόλο των salesagents. Παράλληλα, θα προσφέρουν κατευθυντήριες γραμμές στους τομείς του pitching και του networking, καθώς και χρήσιμες πληροφορίες για τα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά προγράμματα. Οι συμμετέχοντες θα έχουν επίσης την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το Φεστιβάλ και τις δράσεις της Αγοράς, καθώς και να ανταλλάξουν εμπειρίες και απόψεις με συναδέλφους και καταξιωμένους επαγγελματίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
CINEMATHERAPY
από την ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου
με αφορμή την ταινία
«Πώς να εκπαιδεύσεις έναν αντιήρωα»του Γιάννη Μπλέτα
Για δεύτερη συνεχή χρονιά, το Φεστιβάλ Δράμας παρουσιάζει το πρόγραμμα Cinematherapy(Κινηματογραφοθεραπεία) με επικεφαλής την ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου, πουαπό φέτος αποτελεί αυτόνομη ενότητα του φεστιβάλ, και διεξάγεται την Τετάρτη 15, την Πέμπτη 16 και την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου,στις 8 το βράδυ στον κατάφυτο θερινό κινηματογράφο της Δράμας.Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρεις μικρού μήκους ταινίες οι οποίεςεπιλέχθηκανγια το περιεχόμενο και την ευαίσθητη προσέγγισή τουςωςαφορμή για τρειςδιαδοχικές συζητήσεις με άξονα το Cinematherapy.
ΗΝτενίς Νικολάκου, που στο 43ο DISFF συνομίλησε με τον Πάβελ Παβλικόφσκι εισάγοντάς μας στις βασικές αρχές τηςΚινηματογραφοθεραπείας,χθες το βράδυ καλωσόρισε το κοινό του φεστιβάλ,εκτάκτωςστο Δημοτικό Ωδείο,λόγω των καιρικών συνθηκών –η αιφνίδια αλλαγή του καιρού είναι σύνηθες φαινόμενο αυτήν την εποχήστη Βόρεια Ελλάδα. Καιρού επιτρέποντος,οι δύο επόμενες εκδηλώσεις του προγράμματος, σήμερα και αύριο, θα πραγματοποιηθούν,όπως είναι προγραμματισμένο,στο θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος».
Το φετινό πρόγραμμα Cinematherapy,πέρα από το ιδιαίτερο περιεχόμενο της συγκεκριμένης ενότητας,έχει μία πρωτοτυπία.«Μεταξύ 700 ταινιών που είδα από την πλατφόρμα του φεστιβάλ, επέλεξα τρεις για το φετινό πρόγραμμα, εκ των οποίωνδύο είναι ταινίες ντοκιμαντέρ – κάτι πουδεν συνηθίζεται», σημείωσε η κα Νικολάκου και πρόσθεσε ότι «αυτό έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί το Cinematherapy συνήθως ακολουθεί τη γραμματική του αφηγήματος αλλά και της ιστορίας ενός ήρωα – όμως αυτό το χαρακτηριστικό οι τρεις συγκεκριμένες ταινίεςτο έχουν».
Τα κριτήρια επιλογής των τριών ταινιών διαμορφώθηκαν με βάση τις ανάγκες και τη φυσιογνωμία της γενικευμένης δυσφορίας που όλοι βιώνουμε και θέλουμε να αναδείξουμε μέσω της τέχνης του κινηματογράφου, σύμφωνα με την κα Νικολάκου. «Στόχοι του Cinematherapy είναι: α) η ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας μέσω του συνόλου των τεχνικών εργαλείων που παρέχονται από τον κινηματογράφο και επιδρούν σε πολλαπλά επίπεδα για τον ανθρώπινο ψυχισμό και β) η καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού, για την προώθηση της ευαισθητοποίησης σχετικά με την ισότητα και την απαγόρευση των διακρίσεων». Η χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου στην παροχή υπηρεσιών πρόληψης και θεραπείας έχει παρουσιάσει μεγάλη αύξηση τα τελευταία χρόνια, σημειώνει η Ντενίς Νικολάκου. «Η πρόσβαση εκπαιδευτικών και κοινωνικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην ψυχική ενδυνάμωση, καθιστούν αναγκαία και επιτακτική την ψυχική ενίσχυση του γενικότερου πληθυσμού. Η κινηματογραφοθεραπεία μέσω της ψυχαγωγίας προσφέρει ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων επικοινωνίας, κυρίως επειδή βοηθάει τον θεατή στη διαχείριση της φύσης του άγχους του, συμβάλλοντας στην κανονικοποίηση της εμπειρίας σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης».
Τα θέματα που πραγματεύονται οι τρεις ταινίες που παρουσιάζονται στην ενότητα Cinematherapyτου 44ουDISFFείναι: Αποδοχή της διαφορετικότητας, ΑμεΑ, κοινωνική ενσωμάτωση («Πώς να εκπαιδεύσεις έναν αντιήρωα», Τετάρτη 15/9), oικογενειακοί δεσμοί, διαμόρφωση της προσωπικότητας μέσα από τις σχέσεις των μελών της οικογένειας στη σύγχρονη κοινωνία («LeftUnsaid», Πέμπτη 16/9), κοινωνικός αποκλεισμός, διαπροσωπικές σχέσεις υπό το πρίσμα της οικονομικής κρίσηςαποτυπωμένη σε μια μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας («Από το μπαλκόνι», Παρασκευή 17/9).
Η πρώτη ταινία, η οποία έκανε πρεμιέρα στη Δράμα και προβλήθηκεχθες, είναι το ντοκιμαντέρ «Πώς να εκπαιδεύσεις έναν αντιήρωα» (Howtotrainanantihero) σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπλέτα και παραγωγήτου Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων Ατόμων με αυτισμό Ρεθύμνου:Αντιήρωας στην ταινίαορίζεται ο πρωταγωνιστής που δε διαθέτει συμβατικές ηρωικές ικανότητες και εξαρτάται παθολογικά από κάποιον άλλο. Μια ομάδα νέων αντιηρώων με δυσκολίες αποφασίζουν να παρακολουθήσουν μαθήματα θεάτρου, αγαπούν το θέατρο και αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια αυτοσχεδιαστική παράσταση με θεματική τους σούπερ-ήρωες. Παράλληλα, οι αντιήρωες ζουν την καθημερινότητα και τις ζωές τους.Τελικά, για να είσαι σούπερ-ήρωας, πρέπει να περνάς μέσα από τοίχους;
Μετά την προβολή της ταινίας ακολούθησε μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ του κοινού και των συντελεστών της με άξονα τηκινηματογραφοθεραπεία, αναλύσεις και τοποθετήσεις σχετικά με το περιεχόμενο της αλλά και τα κριτήρια για τα οποία επιλέχτηκε, με συντονίστρια την Ντενίς Νικολάκου. Προσκεκλημένη του προγράμματος ήταν η ειδική παιδαγωγός Μαρία Ξανθοπούλου, η οποίαμεταξύ άλλων σημείωσε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η τέχνη στα παιδιά με αποκλίσεις, τονίζοντας ότι «το θέατρο είναι θεραπευτικό για τα παιδιά αυτά, καθώς το θέατρο αγκαλιάζει όλες τις τέχνες και, ως γνωστόν, οι τέχνες απελευθερώνουν».
Εκπροσωπώντας το Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων Ατόμων με αυτισμό Ρεθύμνου, το μέλος τουΓαβριήλ Τσουντάνης, που ήταν παρών στην εκδήλωση, τόνισε πώς οι γονείς «δεν πιστεύαμε τι μπορεί να κάνει το θέατρο στα παιδιά μας», αναφέροντας γιατη δράση του συλλόγου,που ιδρύθηκε το 2007 στον Πλατανιά Ρεθύμνου,ότι τοθεατρικό – κινηματογραφικό σχήμαγεννήθηκε μέσω μιας παρέας ενηλίκων νέων με αναπηρία που παίρνουν μέρος στις δράσεις τουδημιουργώντας κάτι πηγαίο και πρωτόγνωρο.«Οι πρωταγωνιστές μας είναι δώδεκα νέοι, άτομα με νοητική στέρηση, αυτισμό, σύνδρομοdown και κινητικές αναπηρίες, που η σχέση τους με το θέατρο ήταν μηδενική. Αυτοί οι νέοι με εγγενείς δυσκολίες χτίζουν ένα δίαυλο επικοινωνίας αγγίζοντας τον κόσμο των συναισθημάτων με τα δικά τους χέρια, βλέμματα, ανάσες. Μέσα από την τέχνη του θεάτρου αναζητούν την εσωτερικότητά τους, απογειώνουν τη φαντασία τους, ώστε να γίνουν εκείνοι που ονειρεύονται. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Μπορούν ξεφεύγοντας από τις σωματικές αδυναμίες τους στην κίνηση, στο λόγο ή στην κατανόηση να πετάξουν ψηλά, να σπάσουν στεγανά που οι άλλοι θέτουν, να αναδείξουν αυτό που πραγματικά είναι: ήρωες».
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Γιάννης Μπλέτας συμφώνησε ότι το θέατρο λειτουργεί θεραπευτικά αλλά,όπως συμπλήρωσε,«στην Ελλάδα λίγοι άνθρωποι με δυσκολίες και αναπηρία επιλέγουν να κάνουν θέατρο, κυρίως λόγω κοινωνικού αποκλεισμού», τονίζοντας ότι «η ένταξη και η κοινωνική ενσωμάτωση είναι υπόθεση όλων μας. Υπάρχει θέατρο για τους διαφορετικούς, τους αντιήρωες, που φτάνει μια στιγμή μόνο για να σε πείσει ότι ακόμη κι αν δεν βγάζουν λέιζερ από τα μάτια, είναι πραγματικοί σούπερ- ήρωες».
Για το Γραφείο Τύπου
Μαρίνα Αγγελάκη
Masterclass με την Τζωρτζίνα Κακουδάκη και τον John Stephens
“From the idea to logline – one sentence matters”
Με τη θεωρητικό θεάτρου και σκηνοθέτρια Τζωρτζίνα Κακουδάκη και τον script editor και σύμβουλο σεναρίου John Stephens συνεχίστηκαν τα masterclasses του 44ου DISFF το μεσημέρι της Τετάρτης 15 Σεπτεμβρίου 2021, στο θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος». O τίτλος του masterclass ήταν «Από μία ιδέα σε μία πρόταση» – “From the idea to logline – one sentence matters”.
Η Τζωρτζίνα Κακουδάκη αναφέρθηκε στην ιδέα ως φιλοσοφία και το πώς αυτή, μπορεί να μετουσιωθεί σε μια πρόταση. Μέσα από μια σειρά ερωτημάτων, άλλες φορές ρητορικών και άλλες όχι, η θεωρητικός και σκηνοθέτρια έδωσε στο κοινό τις βάσεις ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν κινηματογραφικά έργα από στερεότυπες ιδέες και ταυτόχρονα μετατρέποντας τες σε πρωτότυπες μέσα από μια δημιουργική σύνθεση.
Μεταξύ άλλων η κα Κακουδάκη σημείωσε: «Την ιδέα την έχεις εσύ; Ή την έχει και κάποιος άλλος; Η ιδέα είναι πολύπλευρη σε αρκετούς τομείς. Πως καταλαβαίνουμε ότι μια ιδέα είναι δική μας; Μιλάμε για γενική ιδέα; Παραμένει δική μας η ιδέα;»
O script editor και σύμβουλος σεναρίου John Stephens έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο logline του σεναρίου των ταινιών και πως αυτό μπορεί να επηρεάσει την πορεία μιας ταινίας.
Φέρνοντας παραδείγματα logline γνωστών ταινιών τα οποία όμως προσομοίαζαν μεταξύ τους, αλλά ήταν από ταινίες με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, συνέδεσε την τοποθέτηση του με την ομιλία της κας Κακουδάκη αναφορικά με την προέλευση και την ιδιοκτησία της ιδέας.
Μέσα από ερωτήσεις που απηύθυνε στο κοινό ο κος Stephens έδωσε μια μεγαλύτερη αμεσότητα στην παρέμβασή του, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην καθοριστική σημασία του logline μιας ταινίας στην προώθησή της.
Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα
Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου
Η παρουσίαση της επετειακής έκθεσης με τίτλο «1821. Πριν και Μετά» καθώς και του σημαντικού καταλόγου που το συνοδεύει, απετέλεσε τη συνέχεια των Αίθριων Λογοτεχνικών Απογευμάτων της φετινής 44ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που πραγματοποιήθηκε το απόγεμα της Τετάρτης, στον εξωτερικό χώρου καφενείου «Ελευθερία». Η έκθεση είναι συνδιοργάνωση του Μουσείου Μπενάκη, της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και της AlphaBank.
«Στην τρίτη κατά σειρά ημέρα των παράλληλων λογοτεχνικών εκδηλώσεων του 44ου Φεστιβάλ έχουμε μία πραγματική τιμή και χαρά να φιλοξενούμε το Μουσείο Μπενάκη» σημείωσε η υπεύθυνη τους προγράμματος λογοτεχνικών εκδηλώσεων ΠολύναΜπανά.
Οι υπεύθυνοι των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη και επιμελητές της επετειακής έκθεσης Τάσος Σακελλαρόπουλος και Μαρία Δημητριάδου μίλησαν για την περίοδο από το 1770 έως το 1870 για τις δεκαετίες πριν την Επανάσταση και μετά από αυτή. Οι επιμελητές της έκθεσης έκαναν εκτενή αναφορά στις κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και εκπαιδευτικές συνθήκες που επικράτησαν στην Ελλάδα μετά τις αποτυχημένες επαναστατικές δράσεις πριν το 1821.
Τόσο ο κος Σακελλαρόπουλος όσο και η κα Δημητριάδου ανέλυσαν σημαντικά στοιχεία που οδήγησαν στην επιτυχή έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης,επικεντρώνοντας σε κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που είχαν διαμορφωθεί την περίοδο εκείνη:
– την ύπαρξη πολιτικού υπόβαθρου και τα διάφορα κινήματα που είχαν αναπτυχθεί στην Ευρώπη (Διαφωτισμός)
– τις θέσεις διοικητικής ευθύνης που κατείχαν ελληνικές οικογένειες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες
– τον ισχυρό στόλο που είχε αναπτυχθεί μέσω του εμπορίου με τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
– την έκδοση βιβλίων σε τυπογραφεία μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων με ελληνικό περιεχόμενο
– τη σύνδεση του υπό σύσταση ελληνικού κράτους με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό μέσω περιηγητών που είχαν αφήσει γραπτές μαρτυρίες για τη συνέχεια του Ελληνισμού.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στο ρόλο και τις δραστηριότητες του Αντώνη Μπενάκη, ως συλλέκτη και ιδρυτή του ομώνυμου μουσείου.
Αξίζει να σημειωθεί, πως η λογοτεχνική εκδήλωση της Τετάρτης ήταν η πρώτη σύμπραξη του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους με το Μουσείο Μπενάκη, γεγονός το οποίο η κα Μπανά χαρακτήρισε ως «την απαρχή μίας ουσιώδους συνεργασίας για το μέλλον».
Για το Γραφείο Τύπου
Δημήτρης Καστώρης
