Για τους περισσότερους εξ ημών τα μανιτάρια αποτελούν απλώς μία, αδιάφορη συχνά, προσθήκη σε γεύματα ζυμαρικών ή σαλάτες. Τα άγρια μανιτάρια δε, καθότι σχετικά άγνωστα, είναι συνώνυμα της επικίνδυνης τροφής υπό τον φόβο της δηλητηρίασης. Ωστόσο τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι σύλλογοι μανιταρόφιλων σε όλη την Ελλάδα προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, συστήνοντάς μας τον ξεχωριστό αυτό μύκητα.
Από το 1993 χάρη στον κύριο Γιώργο Κωνσταντινίδη, μυκητολόγο και λάτρη του είδους, πολλοί κάτοικοι της βόρειας Ελλάδας έχουν αποκτήσει ένα ιδιαίτερο “σπορ”: μέσα σε δάση και βουνά, συχνά σε άσχημες καιρικές συνθήκες και διαθέτοντας λιγοστά εργαλεία, συλλέγουν μανιτάρια κάθε λογής. Για τους περισσότερους η εξοικείωση με το είδος ήρθε μέσα από τα εγχειρίδια του κυρίου Κωνσταντινίδη. Εκλαϊκεύοντας το περιεχόμενο και τους όρους της μυκητογνωσίας και περιγράφοντας σε απλή γλώσσα τα γένη, τις οικογένειες και τις ιδιότητες των μανιταριών, έκανε τους ενδιαφερόμενους να αποκτήσουν μία νέα ενασχόληση συμμετέχοντας ενεργά σε περιπάτους συλλογής και αναγνώρισης των ποικιλιών τους. Η αρχή έγινε με κάποια φυλλάδια-οδηγούς, που υπενθύμιζαν πως η μυκητογνωσία ήταν προνόμιο των αρχαίων Ελλήνων- απόδειξη, οι ελληνικές ετυμολογικές ρίζες των βασικών όρων της μυκητολογίας.
διαβάστε περισσότερα του Δημήτρη Μπούτου
