Η ποίηση έχει μεγαλώσει ολόκληρες γενιές, έχει δημιουργήσει ρεύματα, έχει μελοποιηθεί, έχει απεικονιστεί. Ωστόσο δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει το μούδιασμα ολόκληρου του κορμιού στη συγκλονιστική αποκάλυψη ενός στίχου.
Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί σαν Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Ήταν 1997 όταν ο ποιητής Μιχαήλ Μήτρας πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να εορτάζεται η ποίηση συγκεκριμένη μέρα. Κι έτσι σιγά- σιγά, με εισηγήσεις στην UNESCO και την αποδοχή της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Τυνησίας αλλά και άλλων μεσογειακών χωρών, ορίστηκε η εαρινή ισημερία ως η μέρα που η ποίηση θα έχει την τιμητική της. Η ίση διάρκεια της μέρας και της νύχτας καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η ποίηση βαδίζει ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.
Το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος είναι ίσως και το πιο παρεξηγημένο, καθώς προκαλεί έναν φόβο στον αναγνώστη. Δεν είναι εύκολο να την αγαπήσεις, μα αν ασχοληθεί κάποιος με την ανάγνωση της και τη μελέτη της, δεν θα θέλει να διαβάσει τίποτα άλλο. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης στίχοι μεγάλων Ελλήνων ποιητών θα γεμίσουν τα ΜΜΜ. Τι πιο υπέροχο, αλήθεια, να είσαι στο μετρό και να χαζεύεις στίχους του Ελύτη ή του Κάλβου; Ίσως είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα από την μαυρίλα της καθημερινότητας και αυτό που θεωρώ πως είναι το μέγιστο στοίχημα, μα και το ύψιστο προσόν της ποίησης, είναι η σωρεία σκέψεων που μπορεί να δημιουργήσει έστω κι ένας στίχος.
Σε αντίθεση με τα λογοτεχνήματα, τα θεατρικά έργα και άλλες μορφές τέχνης, η ποίηση μπορεί μέσα σε έξι γραμμές να μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα άγνωστο περιβάλλον, που οι εσωτερικές συγκρούσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς ένα βιβλίο 300 σελίδων αναφορικά με την τέχνη του έρωτα, παρά να ξεφυλλίσει το «Μονόγραμμα» και να σταθεί στην 15η σελίδα όπου ο Ελύτης με μαεστρία γράφει «πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο. Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι δεξιά». Δύσκολα μια επαναστατική θεωρία μπορεί να εμπνεύσει αισθήματα αδικίας, οργής και δράσης όσο ο Ρίτσος όταν γράφει «την πολιτεία της ομορφιάς που ‘χτιζα ευγενικά, την γκρέμισαν με αλαλαγμούς πολιορκητές βαρβάροι» στη «Διέξοδο» από το υπέροχο «Τρακτέρ».
Η ποίηση έχει μεγαλώσει ολόκληρες γενιές, έχει δημιουργήσει ρεύματα, έχει μελοποιηθεί, έχει απεικονιστεί. Ωστόσο δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει το μούδιασμα ολόκληρου του κορμιού στη συγκλονιστική αποκάλυψη ενός στίχου. Είναι πρόκληση να την καταλάβει κανείς και να ξεφύγει από το κλισέ που θέλει γλυκανάλατα στιχάκια να χρησιμοποιούνται για να «ρίξουν» το ωραίο φύλλο. Η ποίηση εμπνέει το συναίσθημα, τον έρωτα, τον θυμό, την αγανάκτηση. Η ποίηση είναι η επανάσταση που όλοι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μας. «Το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο»…
http://rebuke.gr/
