Του Θωμά Μαργαρίτη, Δικηγόρου, τ. Δημάρχου και τ. Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας.
Την ακραία φτωχοποίηση των Ελλήνων πολιτών εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, επιβεβαιώνουν τα σοκαριστικά στοιχεία της Eurostat, που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα. Σύμφωνα με αυτά, πάνω από το 1/5 του Ελληνικού λαού ζει σε κατάσταση ένδειας και η αναλογία αυτή διαρκώς αυξάνεται.
Ειδικότερα, το ποσοστό των ανθρώπων που στερούνται βασικά καταναλωτικά αγαθά, ή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις έφτασε πέρσι το 22,2ο/ο του πληθυσμού. Το ποσοστό είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αντιστοιχεί σε 2.370.000 ανθρώπους.
Την θλιβερή πανευρωπαϊκή πρωτιά κατέχει η Βουλγαρία με 34,2%, ακολουθεί στην δεύτερη η Ρουμανία με 24,6%, τρίτη η Ελλάδα με 22,2% όπως προαναφέρθηκε και τέταρτη η Ουγγαρία με 19,4%.
Η κατάσταση στην χώρα μας διαρκώς επιδεινώνεται από το 2012, με το ποσοστό των φτωχών να αυξάνεται από το 19,5% το 2012, στο 20,3% το 2013 και στο 21,5% το 2014.
Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει στις προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου ο μέσος όρος του πληθυσμού που βιώνει συνθήκες φτώχειας, περιορίσθηκε στο 8,2% το 2015, από 9,9% το 2012.
Στην Ελλάδα αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μία μαύρη καπιταλιστική παρωδία.
Μία βίαιη αναπροσαρμογή του πλούτου, μία ανήθικη επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των μικρομεσαίων κοινωνικών τάξεων.
Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες ανισότητες σε ένα περιβάλλον απόλυτου πλουτισμού. Από την μία έχουμε υπεραφθονία αγαθών και από την άλλη παντελή έλλειψη βασικών προϊόντων για μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Οι καρποί της ευημερίας σήμερα δηλητηριάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μπορεί να πέρασαν πάνω από τριάντα χρόνια από την κατάρρευση του σοβιετισμού, αλλά δυστυχώς η παγκόσμια κοινότητα δεν απαλλάχθηκε από το τέρας του ολοκληρωτισμού. Ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός ζει και βασιλεύει. Το απόλυτο κρατικό μονοπώλιο έγινε απόλυτο ιδιωτικό μονοπώλιο.
Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων ξαναγύρισε στο επίπεδο της δεκαετίας του 1960 και οι προοπτικές να διορθωθεί η κατάσταση είναι ελάχιστες έως μηδαμινές. Σε παγκόσμιο επίπεδο η εισοδηματική απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών έφτασε στα επίπεδα του 19ου αιώνα.
Όμως οι «κολασμένοι της αφθονίας» δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν, όσο η πολιτική και οι πολιτικοί είναι μακριά από την κοινωνική δικαιοσύνη, αποτελούν το «κυβερνείο διαχείρισης» επιχειρηματικών συμφερόντων και όσο απροκάλυπτα αιτιολογούν τις αποφάσεις τους ενοχοποιώντας και κλέβοντας ταυτόχρονα όσους και όσα χρειάζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους.
Δυστυχώς ζούμε στην εποχή της απόλυτης πανωλεθρίας των ιδεολογιών και των πεποιθήσεων. Στην πλήρη κατάργηση των αξιών. Μία χοάνη καταπίνει κάθε βούληση για κοινωνική δικαιοσύνη, μολονότι είναι γνωστό ότι η ευρεία διανομή του πλούτου και οι ίσες ευκαιρίες για δημιουργία στην οικονομία, αποτελούν τους βασικούς παράγοντες για την εξέλιξη των κοινωνιών.
Πρέπει να ξαναοικοδομήσουμε τα πάντα από την αρχή. Να απορρίψουμε αρχικά ένα σύστημα που πολλαπλασιάζει την υποβάθμιση της εργασίας, ασπάζεται τη φτωχοποίηση και δημιουργεί λίγους και εκλεκτούς μεγιστάνες.
Ας βάλουμε φραγμό στον ολισθηρό δρόμο που μας οδηγούν και ας σταματήσουμε επιτέλους να κρυβόμαστε.
Ο λαός δεν έχει άλλο δρόμο από αυτόν της αντίδρασης… Για όσους δεν έχουν νοιώσει στο πετσί τους την φτώχεια, διαβάζουν μόνο τα στατιστικά στοιχεία χωρίς να τους αγγίζουν πραγματικά. Γι’ αυτούς η φτώχεια είναι ένας δείκτης μιας στατιστικής έρευνας. Για όσους όμως την βιώνουν πραγματικά, η φτώχεια είναι στέρηση, είναι ταπείνωση, είναι αδυναμία, είναι παρακμή.
Αυτοί που κυβερνούν έχουν δώσει στην φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού μία επίφαση λογικής. Όμως, είναι γνωστό, ότι η ανθρώπινη φύση έχει και όρια. Και όταν αυτά ξεπερνιούνται, καταλήγουν σε ανεξέλεγκτες αλλά πάντως ακραίες καταστάσεις. Οι κυβερνώντες αρκούνται στο να κερδίζουν χρόνο, τον οποίο χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Μέχρι πότε όμως;
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. Και έμπρακτα να αποδείξουμε την αλληλεγγύη μας στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν!!!
