– Γιατί επιβάλλεται να πετύχει ο κ. Γιάννης Μπύρος
– «ΔΟΞΑ» και ΔΡΑΜΑ είναι έννοιες ταυτόσημες.
– Απαραίτητη η στήριξη όλων στον χορηγό με ανιδιοτέλεια
Του Θωμά Μαργαρίτη, Δικηγόρου, τ. Δημάρχου και τ. Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Δράμας.
Η ιστορική μας ομάδα, η «ΔΟΞΑ», δίδαξε ποδοσφαιρικό ήθος και αγωνιστικό πνεύμα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα στο παρελθόν. Ήταν η μοναδική επαρχιακή ομάδα που με την οργανωτικής της δομή, το υψηλού επιπέδου ποδόσφαιρο που παρουσίασε, κέρδισε επάξια την αναγνώριση από το φίλαθλο κοινό όλης της Ελλάδος και των Ελλήνων, απανταχού του κόσμου.
Η «ΔΟΞΑ» κατά το παρελθόν, έννοια και όνομα ταυτόσημο με την πόλη μας την Δράμα και τον Νομό μας, ήταν με την οργανωτική και ποδοσφαιρική συμπεριφορά της, από μόνη της ένα «ειρηνικό επαναστατικό κίνημα» απέναντι στις ισχυρές ποδοσφαιρικές δυνάμεις του τότε αθηνοκεντρικού Π.Ο.Κ.. Ήταν η δύναμη της αντίστασης και της αμφισβήτησης των ισχυρών του ποδοσφαίρου που με την παρουσία της έδωσε μία ισχυρή γροθιά στο «υπογάστριο» του τότε ποδοσφαιρικού κατεστημένου, εξέφραζε την φωνή της παραμελημένης επαρχίας και κυρίως της Βόρειας Ελλάδας, τους κατοίκους της οποίας ο ευνοημένος πολιτικά και ποδοσφαιρικά νότος, «Βούλγαρους» τους ανέβαζε και «Βούλγαρους» τους κατέβαζε. Ήθελε να τους υποτιμήσει, υπονοώντας ευθέως ότι δεν ανήκουν στον Ελλαδικό χώρο και δεν είναι τμήμα του Εθνικού κορμού.
Η «ΔΟΞΑ» και οι υπεύθυνοι τότε παράγοντές της με την σοβαρότητά τους οργανωτικά και ποδοσφαιρικά, με την «μέχρι θανάτου» στήριξη και αποδοχή όλων των Δραμινών, κατάφερε να την παραδεχθεί και να την αποδεχθεί ολόκληρη η Ελλάδα και όχι μόνο. Μέσω της «ΔΟΞΑΣ» οι Δραμινοί ποδοσφαιρόφιλοι και η παρατημένη, παραμελημένη και ανύπαρκτη για το κέντρο άσημη Δράμα επέβαλε την παρουσία της στο Ελληνικό κράτος τόσο σε ποδοσφαιρικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Πόσοι Δραμινοί δεν αισθάνθηκαν υπερηφάνεια όταν ευρισκόμενοι εκτός Δράμας στην ερώτηση από πού κατάγονται αποσπούσαν τον θαυμασμό γιατί στην πόλη μας εδράζονταν η ιστορική «ΔΟΞΑ»;
Πόσοι από τους κατά καιρούς αιρετούς πολιτικούς εκφραστές και εκπροσώπους μας αυτοδιοικητικούς (μεταξύ των οποίων και εγώ ως Δήμαρχος) αλλά και οι Βουλευτές και οι Νομάρχες δεν χρησιμοποιούσαν το όνομα της «ΔΟΞΑΣ» για να έχουν αίσια κατάληξη τα αιτήματά τους στην Αθήνα;
Η «ΔΟΞΑ» είχε «βαρύ όνομα», ήταν το «πασπαρτού», το αντικλείδι δηλαδή, που ξεκλείδωνε πολλές κλειστές πολιτικές πόρτες.
Δυστυχώς όλο αυτό το οικοδόμημα που στήθηκε με πολύ μεγάλο αγώνα από φωτισμένους τότε ανθρώπους που ήξεραν τι ήθελαν και τι ζητούσαν, έπεσε σε ανυποληψία τα τελευταία χρόνια. Την τύχη της «ΔΟΞΑΣ» ακολούθησε και η πόλη και ο Νομός μας που έγινε νομός των «παραρτημάτων». Η «ΔΟΞΑ» και η Δράμα (έννοιες ταυτόσημες») δυστυχώς είχαν την ίδια κατάληξη. Η ομάδα μας που χρόνια πελαγοδρομεί, βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας αγωνιζόμενη στις κατώτερες κατηγορίες, χωρίς ισχυρή διοικητική και οργανωτική δομή με απογοητευμένους φιλάθλους που ζουν, όσοι ακόμα θυμούνται γιατί τα έζησαν ή τα διάβασαν, με τις αναμνήσεις του παρελθόντος.
Οι κατά καιρούς προσπάθειες άλλοτε σοβαρές και άλλοτε «αστείες», όπως και οι ξενόφερτοι «από μηχανής θεοί» που εμφανίζονταν ως σωτήρες για να σκυλεύσουν το «βαρύ όνομα της «ΔΟΞΑΣ» και να αποκομίσουν μόνο οικονομικά οφέλη από αυτήν, έπεσαν όλες στο κενό. Στο τέλος κανένας δεν ήθελε να εμπλακεί στα διοικητικά της, οι φίλαθλοί της στη Δράμα περνούσαν απογοητευμένα έξω από το γήπεδο και δεν είχαν την θέληση ή την επιθυμία, όχι μόνο να μπουν σ’ αυτό και να παρακολουθήσουν κάποιον αγώνα, αλλά απέστρεφαν ακόμα και το βλέμμα τους από τις γηπεδικές εγκαταστάσεις. Τέτοια ήταν η απογοήτευσή τους. Οι «ολιγομελείς» Γενικές Συνελεύσεις του Γ.Σ., αφού ελάχιστοι είχαν το κουράγιο να τις παρακολουθήσουν πλέον, κατέληγαν σε ομηρικές μάχες, αμφισβητήσεις, διενέξεις και διχόνοιες. Είχα τέτοια τραυματική εμπειρία όταν κάποτε δέχθηκα στην προσπάθειά μου να γεφυρωθούν χάσματα να προεδρεύσω σε κάποια γενική συνέλευση των μελών του. Θυμάμαι με θλίψη την ημέρα εκείνη αφού τέτοια τραυματική εμπειρία δεν έζησα ποτέ στην ζωή μου. Η κριτική, οι φωνές και οι διαμαρτυρίες συμπαρέσυραν δικαίους και αδίκους. Όπου φτώχεια και γκρίνια.
Η «ΔΟΞΑ» έφτασε να μην έχει άτομα να επιθυμούν να ασχοληθούν με τα διοικητικά της. Μέχρι και διοίκηση διορισμένη από το Πρωτοδικείο είχαμε. Εκεί έφτασε η κατάντια της. Με την πτώση της ομάδας στην Γ’ Εθνική και την θέση σε εκκαθάριση της ΠΑΕ, βρέθηκαν κάποιοι που από αγάπη και σεβασμό στην ιστορία της, προσπάθησαν να την συντηρήσουν ώστε να μην «αποσυνδεθούν τα καλώδια της εντατικής που νοσηλεύονταν η ομάδα», που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στον οριστικό ποδοσφαιρικό της θάνατο. Με οικονομικές εκστρατείες και «γιουρούσια» συγκέντρωσης χρημάτων από τους ίδιους και τους ίδιους που έχουν ακόμα κάποια οικονομική ευρωστία, σε μία πόλη που μαστίζεται από την ανεργία και την οικονομική κρίση, που βαρέθηκαν και αυτοί κάθε χρόνο να ρίχνουν χρήματα στον «κρατήρα του ηφαιστείου Βεζούβιου», όπου ήταν βέβαιο ότι αυτά θα καούν, η «ΔΟΞΑ» μας βάδιζε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Αλλά πάντοτε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Φέτος αχνοφαίνεται, στο βάθος της ποδοσφαιρικής μας καταχνιάς, ένα αμυδρό φώς που μπορεί να γίνει φωτεινός ήλιος που θα ξαναζεστάνει τις ραγισμένες καρδιές των φιλάθλων της «ΔΟΞΑΣ», και θα αναστήσει την ελπίδα της ομάδας μας και θα συμβάλλει στην ψυχική ανάταση των φιλάθλων μας.
Και το φώς αυτό που ξαναφέρνει την ελπίδα, ακούει στο όνομα Γιάννης Μπύρος.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος, γνωστός σε όλους μας, ένας δικός μας άνθρωπος, γηγενής, αυτοδημιούργητος και επιτυχημένος επιχειρηματίας, δέχθηκε να είναι ο μέγας οικονομικός χορηγός του Δ.Σ. του Γυμναστικού Συλλόγου που διοικεί την ομάδα.
Δεν περιορίστηκε όμως στην οικονομική χορηγία του αλλά με την ενεργό συμμετοχή του στα διοικητικά της ομάδος, σε αγαστή συνεργασία με τον πρόεδρο κ. Ηλία Χατζηελευθερίου και τα μέλη του Δ.Σ. του ερασιτέχνη, Η ΟΠΟΙΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ για να προχωρήσουν σωστά τα πράγματα, ανέστησε την ελπίδα.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος έχει τα παρακάτω πλεονεκτήματα: Είναι Δραμινός, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στη Δράμα. Είναι εμφανές ότι είναι ανιδιοτελής και οραματιστής, είναι λαϊκός άνθρωπος, δεν έχουν πάρει αέρα τα μυαλά του, φαίνεται προσγειωμένος και επιθυμεί όπως και σε όλες του τις επαγγελματικές δραστηριότητες το καλύτερο δυνατόν. Είμαι βέβαιος ότι θα επιδιώξει το ίδιο και για την «Δόξα» μας.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος από την αρχή έδειξε και τις προθέσεις του και την δυναμική του.
Έγιναν ποδοσφαιρικές μεταγραφές παικτών αξίων να αγωνίζονται σε μεγαλύτερη της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Οφείλουν όμως αυτοί οι ποδοσφαιριστές να δικαιώσουν τον κ. Μπύρο, να αντιληφθούν σε ποια ιστορική ομάδα αγωνίζονται και να ανταποκριθούν στους υψηλούς της στόχους. Ν αποδείξουν ότι δεν είναι «μισθοφόροι» που βρήκαν κάποιον καλοπληρωτή που ξοδεύει τα χρήματά του και αυτοί να «ζουν εις υγείαν του κορόιδου» χωρίς να δίνουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.
Ο κ. Μπύρος σε διοικητικό επίπεδο, προσπαθεί να κάνει την δυνατόν καλύτερη επιλογή συνεργατών και έλυσε ακαριαία το πρόβλημα της ενδεχόμενης ματαίωσης του πρώτου αγώνα του πρωταθλήματος εντός έδρας με τον Καμπανιακό.
Η δυσμενής αυτή εξέλιξη για την «ΔΟΞΑ», αποτέλεσμα της απόφασης της ΕΠΟ λόγω των γνωστών προβλημάτων που η ίδια αντιμετωπίζει να αποβάλλει την ΕΠΣ Δράμας από τις τάξεις της, ΑΠΕΤΡΑΠΗ την ύστατη στιγμή με δυναμική και αποφασιστική παρέμβαση αφού διεμηνύθη σε όλους τους ιθύνοντες ότι κανείς δεν μπορεί να παίζει παιχνίδια στις πλάτες της Ιστορικής «ΔΟΞΑΣ» ώστε να θεωρηθεί «παράπλευρη απώλεια». Με την καταλυτική παρέμβαση του κ. Γιάννη Μπύρου σε ελάχιστο χρόνο που είχε στην διάθεσή του εκείνες τις κρίσιμες ώρες που αποφασίζονταν η τύχη του αγώνα, ανέτρεψε την λαϊκή παροιμία που λέει ότι «όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια». Απέδειξε στα κέντρα των αποφάσεων ότι η «ΔΟΞΑ ΜΑΣ» δεν είναι το αδύναμο βατράχι που θα το τσαλαπατήσουν κάποιοι για τα διοικητικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Αντίθετα έδειξε τα κοφτερά δόντια του, ως λιοντάρι και λύκος και στην θέα τους οι ιθύνοντες του ποδοσφαίρου υποχώρησαν. Η αναβολή και όχι η ματαίωση του αγώνα με τον Καμπανιακό που θα είχε ως συνέπεια να χαθούν οι 3 βαθμοί της νίκης ήταν μία τεράστια επιτυχία. Όχι μόνο ουσιαστική αλλά και ηθική, γιατί στάλθηκε σε όλους το μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να παίζει «παιχνιδάκια» σε βάρος της «ΔΟΞΑΣ» που διεκδίκησε και πέτυχε την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό.
Ακολούθησε και η απόλυτη δικαίωση της ΕΠΣ Δράμας στην προσφυγή που κατέθεσε κατά της ΕΠΟ περί αποβολής της από το δυναμικό της που δικαίωσε απολύτως το Δραμινό ποδόσφαιρο με αποτέλεσμα ο αγώνας με τον Καμπανιακό να γίνει κανονικά στη Δράμα και να κερδίσουμε τους πρώτους 3 βαθμούς της νίκης στον αγώνα για την τελική άνοδο της ομάδας στην Β΄ Εθνική.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος μπήκε από την αρχή στα δύσκολα και τα κατάφερε με την δυναμική του παρουσία.
Για όλους αυτούς τους λόγους τον κ. Γιάννη Μπύρο δεν πρέπει να τον αφήσουμε να αποτύχει ή να απογοητευθεί. Να τον πλαισιώσουν και να τον στηρίξουν ακόμα περισσότερο όλοι οι θεσμικοί παράγοντες του ποδοσφαίρου στην Δράμα (Γ.Σ. ΔΟΞΑΣ, ΕΠΣ Δράμας, Πρόεδροι σωματείων, ποδοσφαιρικοί παράγοντες), οι φίλαθλοι και όλοι οι Δραμινοί. Να συγχωρήσουμε τα όποια ανθρώπινα λάθη του. Να μην επικρατήσουν «ψευτοπαραγοντισμοί» ή «ψευτοεγωϊσμοί» που μπορούν να σταθούν εμπόδιο σε μία δημιουργική πορεία που φαίνεται να ξεκινάει.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος είναι αγνών προθέσεων, καλοπροαίρετος, ακούει τους πάντες και προσπαθεί να αφουγκρασθεί την τοπική κοινωνία ώστε να λαμβάνει ο ίδιος τις, κατά το δυνατόν, σωστές αποφάσεις. Γιατί ο ίδιος πρέπει να έχει τον τελικό λόγο στην υλοποίηση των στόχων, των οραμάτων και των επιθυμιών του αφού σε τελική ανάλυση είναι και αυτός που πληρώνει στην εποχή που κανένας σήμερα δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο χρηματικό ποσό για την ενασχόληση με το υποβαθμισμένο Ελληνικό ποδόσφαιρο με την ενεργή εμπλοκή του σ’ αυτό.
Μας δίδεται εμάς τους Δραμινούς η ευκαιρία η «ΔΟΞΑ» με τον κ. Γιάννη Μπύρο να ξαναγίνει μεγάλη ή να προσπαθήσει να γίνει ξανά μεγάλη γιατί, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο στόχος για την άνοδο στη Β’ Εθνική είναι πολύ δύσκολος και ίσως να μην τον πετύχουμε από την πρώτη χρονιά.
Και σ’ αυτήν την προσπάθεια όλοι πρέπει να δείξουν το θετικό τους πρόσωπο. Όχι στην μιζέρια, όχι στην ανέξοδη και αδιέξοδη κριτική.
Ο κ. Γιάννης Μπύρος αποτελεί την τελευταία μας ευκαιρία να αναταχθεί η «ΔΟΞΑ» μας. Να μην την κλωτσήσουμε!!!!
Για να ξανάρθει το χαμόγελο στα χείλη των Δραμινών, για να αναβιώσει η ελπίδα που απωλέσαμε, για να γευτούμε μέσω της «ΔΟΞΑΣ» μικροχαρές που θα κάνουν καλύτερη την πεζή μας καθημερινότητα που την μαστίζει η θλίψη, η κατήφεια και η ηθική και οικονομική κρίση της εποχής μας.
Κάθε Κυριακή όλοι στο γήπεδο, όπως παλιά.
Να κρατάμε όμως μικρό καλάθι. Η διάχυτη στην πόλη βεβαιότητα ότι με το ποδοσφαιρικό υλικό που αποκτήθηκε θα κάνουμε «περίπατο» και θα βγούμε πρωταθλητές, μπορεί να μην υλοποιηθεί φέτος για διάφορους λόγους. Οφείλουμε να είμαστε προσγειωμένοι, να στηρίζουμε την ομάδα και στα καλά και στα κακά της και να είμαστε προετοιμασμένοι και για αρνητικά αποτελέσματα, ώστε να μην απογοητευθούμε στο τέλος. Γιατί δυστυχώς εμείς οι Δραμινοί δεν έχουμε υπομονή. Όσο εύκολα ενθουσιαζόμαστε τόσο εύκολα απογοητευόμαστε.
Να έχουμε υψηλούς στόχους, αλλά να ξέρουμε ότι η μεγάλη ομάδα χτίζεται σιγά σιγά για να έχει και διάρκεια. Αν εμείς νωρίς απογοητευθούμε, θα απογοητεύσουμε και τον χορηγό μας κ. Γιάννη Μπύρο και όλα θα τιναχθούν στον αέρα. Προσοχή λοιπόν, υπομονή και κυρίως ψυχραιμία!!
Υ.Γ.: Το άρθρο μου αυτό γράφτηκε πριν τον αγώνα της «ΔΟΞΑΣ» την περασμένη Κυριακή στην Κομοτηνή, με τη Δόξα Προσκυνητών που έληξε ισόπαλο 0-0.
Δυστυχώς οι επιφυλάξεις που διατυπώνω στο άρθρο μου σε σχέση με την απόδοση των παικτών επαληθεύθηκαν. Οι προβλέψεις μου δυστυχώς αποδείχθηκαν προφητικές. Τα αγωνιστικά φλύαρα, χωρίς πάθος και χωρίς πίστη για την νίκη νεοαποκτηθέντα ποδοσφαιρικά αστέρια μας, έχοντες μόνο μια υπεροχή στην κατοχή της μπάλας, δεν έχασαν το παιχνίδι κυρίως λόγω της απειρίας των αντιπάλων τους και υποχρεώθηκαν σε ισοπαλία «προσκυνώντας» την Δόξα προσκυνητών, προβληματίζοντας τους φιλάθλους μας. Ας μην απογοητευόμαστε όμως. Το πρωτάθλημα είναι μαραθώνιος και όχι εκατοστάρι. Και είμαι βέβαιος ότι ο κ. Μπύρος θα τους δείξει και θα τους κάνει να καταλάβουν με τον τρόπο του ότι ήρθαν να αγωνιστούν στην ιστορική «ΔΟΞΑ ΔΡΑΜΑΣ» που έχει υψηλές απαιτήσεις από αυτούς. Μπορεί ο κ. Μπύρος να ικανοποιεί όλες τους τις οικονομικές απαιτήσεις, αλλά οφείλει και ίδιος να τους μάθει ότι και αυτοί έχουν μεγάλες υποχρεώσεις. Όποιος δεν μπορεί να ανταποκριθεί και δεν κατάλαβε σε ποια ομάδα ήρθε να αγωνιστεί, «να πάει σπίτι του».
