«Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πρακτική»*, φιλοσοφικά -στο μαγειρικά άναρχο μυαλό μου- οι σύνθετες ομελέτες ανήκουν στην ίδια κατηγορία με την πίτσα.
Είτε ανακυκλώνεις ό,τι περίσσεψε από χθες (υπολείμματα από μπριάμ ας πούμε), είτε επιλέγεις το κύριο υλικό και το παντρεύεις με ό,τι άλλο σου βρίσκεται. Τα αυγά παίζουν τον ρόλο της ζύμης.
Σύμφωνα με αυτές τις θεωρητικές αφετηρίες, η ανοιξιάτικη ομελέτα κολοκυθανθών Καλλιδρομίου, για δύο άτομα, πραγματοποιήθηκε ως εξής:
Υλικά
- ελαιόλαδο
- ένα μεγάλο κρεμμύδι που το ψιλοκόβεις
- δύο κολοκυθάκια σε λεπτές ροδέλες
- μια μικρή ντομάτα ψιλοκομμένη με τη φλούδα
- δεκαπέντε κολοκυθανθούς κομμένους κατά μήκος σε λωρίδες με το χέρι (αφαιρούμε τους στήμονες και το κοτσάνι της βάσης)
- τέσσερα αυγά
- λίγο γάλα
- φρέσκο δυόσμο (έτυχε και είχε η λαϊκή)
- λίγη ξινομυζήθρα (έτυχε και υπήρχε στο ψυγείο μου)
- αλατοπίπερο
Το μαγείρεμα είναι απλό:
Τηγάνι βαρύ με τεφλόν. Λίγη προσοχή στο παίξιμο με τη φωτιά σε κάθε φάση. Προτού τα κρεμμύδια γίνουν διάφανα βάζουμε τις ροδέλες των κολοκυθιών. Μετά τη ντομάτα. Τα χαϊδεύουμε με ξύλινη κουτάλα. Μετά οι κολοκυθανθοί. Βάζουμε και ένα ποτηράκι λευκό κρασί και σκεπάζουμε αφού αλατοπιπερώσουμε. Όλα αυτά σε μέτρια φωτιά. Δυναμώνουμε λίγο τη φωτιά, αλλά πάντα επαγρυπνούμε για τον ταξικό εχθρό που θέλει να κάψει τον μόχθο μας.
Ρίχνουμε τα αυγά που τα έχουμε χτυπήσει με λίγο γάλα. Από εδώ και πέρα παρακολουθούμε πότε θα έχουν εξατμιστεί τα υγρά ενώ το δημιούργημά μας θα είναι ζουμερό και αφράτο. Ε, τότε έχουμε τελειώσει! Ραντίζουμε με ξινομυζήθρα και δυόσμο. Σερβίρουμε με το τηγάνι.
Την μοιράστηκα στο μπαλκόνι με το ξαδερφάκι μου τον Θωμά και ήπιαμε δροσερή μαλαγουζιά.
*Β.Ι. Λένιν μάλλον στις «Δύο τακτικές …» αν θυμάμαι καλά.
