Όταν ήμασταν παιδιά και ο κύκλος των εποχών ήταν άμεσα συνδεδεμένος με συγκεκριμένα φρούτα ή λαχανικά, το τέλος της σχολικής χρονιάς το σημάδευε η διαδικασία της βυσσινάδας.
Στις 20 Ιουνίου στην οικογένεια μας γιορτάζαμε γενέθλια και η παράδοση ήταν ότι τη μέρα εκείνη τρώγαμε το πρώτο βύσσινο γλυκό και πίναμε την πρώτη βυσσινάδα. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν σε ιδιαίτερη αγάπη της εορτάζουσας για το βύσσινο ή στην ευτυχή συγκυρία της εμφάνισής του στα μανάβικα μεταξύ του τέλους των μαθημάτων και της επετείου… μάλλον ένας συνδυασμός των δύο καθ’ υποβολήν των περιστάσεων. Μετά, και για το υπόλοιπο καλοκαίρι, η βυσσινάδα, εναλλάξ με τη λεμονάδα, ήταν το ημερήσιο παιδικό αναψυκτικό μας.
διαβάστε περισσότερα http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.kouzinistas&id=1158
