Q&AΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.
Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Παρασκευή:
*Βαθύκοφτο (Ιωάννα Κρυωνά)
Παρούσες στο q&aήταν η παραγωγός Ιωάννα Πετειναράκη, η ηθοποιός Κατερίνα Ζησούδη και η μουσικός Μαριλένα Ορφανού.
«Η ταινία γυρίστηκε εκτός έδρας, γεγονός που δυσκόλεψε την οργάνωση της παραγωγής, ιδιαίτερα λόγω covid,καθώς άλλαζαν συνεχώς τα μέτρα» εξήγησε η κ.Πετειναράκη, ενώ η Κ.Ζησούδη είπε πως η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισε ως ηθοποιός «ήταν οι διάλογοι, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους. Μέσα από την διαδικασία αυτή γίναμε τελικά φίλες με τη συμπρωταγωνίστριά μου, την Ηρώ Μπέζου. Η ταινία έχει μια κλιμακούμενη ένταση, υπάρχει μια διαφωνία μεταξύ των δύο κοριτσιών για το τί σημαίνει «βαθύκοφτο» η οποία καταλήγει σε έναν καβγά με την Ηρώ –και βλέποντας χθες την ταινία σκέφτηκα πως εγώ προσωπικά τέτοιους τσακωμούς ρίχνω μόνο με την αδερφή μου. Στο τέλος της ταινίας υπάρχεικαι μια δεύτερη έκρηξη για να έρθουν τελικά στη θέση τους τα πράγματα…».
*Sea you (Γιάννης Βασιλώττος)
«Κάναμε την ταινία μαζί με τον Γιώργο Ημέρη, και ήταν η πρώτη μας σκηνοθετική απόπειρα. Ξεκινήσαμε μαζί από τη σχολή, κάναμε μια μουσικοθεατρική παράσταση, παντού μαζί. Αλλά δεν γνωρίζαμε πώς γράφεται ένα σενάριο, πώς στήνεται μια παραγωγή. Στην πορεία γράψαμε τελικά και το τραγούδι της ταινίας». Ο Γιώργος Ημέρης πρόσθεσε πως «η θάλασσα είναι ένας χαρακτήρας της ταινίας αυτής. Και η κοπέλα της ταινίας δρα όπως δρα, λόγω χαρακτήρα –κι ακριβώς όπως συμβαίνει με τη θάλασσα, δεν φταίει αυτή που είναι φουρτουνιασμένη… Το Seayouβασίζεται σε ένα πραγματικό βίωμα».
*A summer place (ΑλεξάνδραΜατθαίου)
«Έκανα μια ταινία για την μετεξέλιξη της πόλης στην οποία μεγάλωσα, της Λεμεσού. Δείχνω τη μεταμόρφωσή της –υπάρχει μια τάση να γίνει κάτι σαν ένα νέο Κατάρ ή Ντουμπάϊ. Η πρωταγωνίστρια είναι μια κοπέλα, μια foodstylist, που ασφυκτιά στο υπερφίαλο αυτό πλαίσιο, και η ζωή της τελικά νοηματοδοτείται μέσα από τη σχέση της με μια πολύ διαφορετική κοπέλα που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή της. Θέλησα να αποτυπώσω την τεράστια οικοδομική έξαρση στη Λεμεσό, αυτήν την ανατυσσόμενηαγορά ακινήτων που απευθύνεται κυρίως σε ολιγάρχες οι οποίοι επενδύουν για να αποκτήσουν κυπριακό διαβατήριο –γιατί βέβαια οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αγοράσουν αυτά τα ακίνητα…».
*Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα (Βαγγελιώ Σουμέλη)
Η Μαριαλένα μιλάει με την αδερφή της στο τηλέφωνο, καθώς ετοιμάζονται να πάνε στην κηδεία της μητέρας τους. Την Μαριαλένα ενσαρκώνει η ΡομάνναΛόμπατς η οποία παρευρέθηκε στο q&a. “HMαρίνα (Αργυρίδου) ήταν πράγματι στην Κύπρο, και το γυρίσαμε ως livecallόλο αυτό», εξηγεί. «Θέλει ένα “συμπαίκτη” όλο αυτό το οικοδόμημα. Είναι η τέταρτη ταινία της Βαγγελιώς και γυρίστηκε σε μια μέρα. Υπάρχει μια κλιμακούμενη ένταση στην ταινία, η οποία βασίστηκε σε ένα προσωπικό βίωμα της σκηνοθέτριας».
*Soulfood (Νίκος Τσεμπερόπουλος)
«Με ενέπνευσε ένα μικρό διήγημα της ΠέλαςΣουλτάτου, που διάβασα στο Λονδίνο. Μια σχέση αναπτύσσεται μεταξύ ενός εφήβου και μιας πολύ μεγαλύτερης γυναίκας, σχεδόν άστεγης, κι αυτή η σχέση, μαζί με το στοιχείο του μπούλινγκ απέναντι της από τα νεαρά παιδιά της περιοχής, με κέντρισε. Κάναμε streetcastingσε γειτονιές και πλατείες, και η διαδικασία να βρούμε τον έφηβο ήρωα(σ.σ τον ενσάρκωσε τελικά ο Απόλλωνας Σαρρής, ο οποίος ήταν παρών στη συζήτηση) ήταν δύσκολη. Είχα ήδη βρει την Έλενα Τοπαλίδου και βλέπαμε παιδιά παρέα. Ταίριαξαν αμέσως με τον Απόλλωνα». Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταινία –κι αυτό βοήθησε τον Απόλλωνα Σαρρή, ο οποίος ακούει πολύ Smith, να μπει στο κλίμα, αλλά και να δημιουργηθεί αυτή η οικειότητα ανάμεσά στους δύο πρωταγωνιστές. «Δεν ήθελα να είναι ερωτική η σχέση τους –αυτό θα περιόριζε τα πράγματα» εξήγησε ο Ν.Τσεμπερόπουλος, «γιατί η σχέση αυτή, στην πραγματικότητα καλύπτει το παιδί σε ο, τι του λείπει (μητέρα, φιλία)».
*Όλα τα πλάσματα της νύκτας (Μέμη Κούπα)
«Ο ροζ κούνελος της ταινίας αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι διαφορετικοί και πέφτουν θύματα μιας υποτιθέμενης κανονικότητας. Είναι αυτός ο «άλλος» που λόγω διαφορετικότητας μας απειλεί, μας φοβίζει… Ταυτόχρονα όμως είναι κι ένα σύμβολο αθωότητας και τρυφερότητας.
Η αίσθηση της άδειας πόλης υπήρξε καθοριστική για την ταινία και το λοκντάουν ήταν, υπό μια έννοια, ευλογία γιατί δεν απαιτήθηκε, σε επίπεδο παραγωγής, να κόβουμε την κίνηση για το γύρισμα και να αντιμετωπίζουμε όσα προκύπτουν για ένα τέτοιο γύρισμα στην πόλη υπό κανονικές συνθήκες. Από την άλλη οι extras ήταν διστακτικοί να έρθουν στο γύρισμα γιατί δεν γνώριζαν αν ήταν οκ η βεβαίωση κυκλοφορίας που είχαν σε τόσο βαθύ λοκντάουν. Η βοήθεια του AthensFilmOfficeήταν καθοριστική. Ήταν απελευθερωτικό πάντως να γυρίζεις σε μια πόλη που κυκλοφορούν μόνο περιπολικά και ντελιβερι…».
*Αποστολή: Χεβρώνα (RonaSegal), Ισραήλ
«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που βασίζεται σε συνεντεύξεις ανθρώπων που υπηρέτησαν στον ισραηλινό στρατό, κυρίως στην κατεχόμενη από τους Ισραηλινούς, παλαιστινιακή Χεβρώνα, αλλά και σε πλάνα καθημερινότητας και βίας, τραβηγμένα από Παλαιστίνιους –καθώς σε πολλούς απαγορεύεται να βγουν από το σπίτι τους για μεγάλα διαστήματα, με αποτέλεσμα να φιλμάρουν από το μπαλκόνι τους ώρες ολόκληρες. Είμαι ακτιβίστρια και μέλος ενός δικτύου με πρόσβαση στο υλικό αυτό. Οι πρώην στρατιώτες που μου μιλούν στην ταινία, ζουν στο Ισραήλ, όπως και εγώ, αλλά τόλμησαν να καταθέσουν την εμπειρία τους, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπουν σε μια άτυπη μαύρη λίστα στη χώρα. Εμένα με έχουν «σταμπάρει» εδώ και πολύ καιρό. Το Ισραήλ επικαλείται το επιχείρημα της άμυνας της χώρας, όμως ως προς τα κατεχόμενα τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κάποιοι ενοχλήθηκαν με την ταινία μου χωρίς καν να την δουν. Άλλοι την είδαν με προσοχή και προβληματίστηκαν».
*Τόλης liveή (Τορόντο) (Αλέξανδρος Ρέλλος), Ελλάδα
«Μια μέρα περπατούσα στην Θεσσαλονίκη κι έπεσα πάνω σε ένα κουρείο ονόματι «Τορόντο». “Ποιο να ήταν το όνειρό αυτού του ανθρώπου;”, αναρωτήθηκα. Ο Τόλης πάλι, ήταν γείτονάς μου, τον ήξερα μια ζωή, αλλά δεν ήξερα ότι τραγουδούσε, ότι είχε βγάλει δύο δίσκους. Όταν το έμαθα αποφάσισα να συνδυάσω αυτά τα δύο πράγματα σε μια ταινία. Η ιστορία του Τόλη βέβαια είναι διαφορετική, αλλά δουλεύει κι αυτός στην λαϊκή. Πήγαινα και τον συναντούσα εκεί, μιλούσαμε πολύ, και μια μέρα του πηγαίνω το σενάριο. Για μένα ήταν εξαρχής ξεκάθαρο πως ή αυτός θα έπαιζε τον ρόλο ή κανένας. Είναι μια πολύ προσωπική ταινία, για τα χαμένα όνειρα και πώς επιτέλους μπορούμε να τα αφήσουμε πίσω μας και να πάμε παρακάτω».
Για το Γραφείο Τύπου
ΕυάνναΒενάρδου
CINEMATHERAPY
με την ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου
Πέμπτη 16 Σεπτέμβριου
Η μικρού μήκους ταινία «LeftUnsaid» τουIariVarrialeαπό την Ιταλία προβλήθηκε τηδεύτερη μέρα του προγράμματοςCinematherapyμε επικεφαλής την ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου, που από φέτος αποτελεί αυτόνομη ενότητα στο Φεστιβάλ Δράμαςμετά την πρώτη επιτυχημένη παρουσίασή του τον Σεπτέμβριο του 2020 στο κοινό του 43ουDISFF.
Οι οικογενειακοί δεσμοί και η διαμόρφωση της προσωπικότητας μέσα από τις σχέσεις των μελών της οικογένειας στη σύγχρονη κοινωνία, είναι τα θέματα που πραγματεύεται η ταινία «LeftUnsaid», την οποία η επικεφαλής του προγράμματοςχαρακτήρισε«επιτομή του Cinematharapy», εξηγώντας ότι «η θεματολογία τηςπεριλαμβάνει τα κύρια χαρακτηριστικά που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να δούμε μία ταινία ψυχαναλυτικά».Η προβολή πλαισιώθηκε από τη συζήτηση που ακολούθησε με άξονα την κινηματογραφοθεραπείακαι προσκεκλημένο τον ψυχολόγο – ψυχαναλυτή Δημήτρη Σταράκη.
Ο λόγος που η Ντενίς Νικολάκου συμπεριέλαβε τη συγκεκριμένη ταινία στο πρόγραμμα του Cinematherapy, όπως εξήγησε στο κοινό αμέσως μετά την προβολή της,είναι κυρίως γιατί ο ίδιος ο σκηνοθέτης ως νέος κινηματογραφιστήςεπέλεξε να εκτεθεί με ένα προσωπικό του βίωμα και να δημιουργήσει μια ταινία που είναι βαθιά ψυχαναλυτική.«Ο IariVarriale χρησιμοποιεί την κάμερα ως ψυχαναλυτή.Με άλλα λόγια θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό που έκανε είναι σαν να χρησιμοποίησε ένα άλλου είδους ημερολόγιο», πρόσθεσε, δίνοντας αμέσως το λόγο στον Δημήτρη Σταράκη.
Ο χθεσινός προσκεκλημένος του Cinematherapy,καλησπερίζοντας το κοινό ευχαρίστησε το φεστιβάλ και τον καλλιτεχνικό διευθυντή Γιάννη Σακαρίδη «για την αθόρυβη φροντίδα του σε μια όμορφη πόλη» όπου βρέθηκε για πρώτη φορά, καθώς και τη συνάδελφό τουΝτενίς Νικολάκου, η οποία, όπως είπε, «δεν παραβλέπει ποτέ να μου θυμίζει αυτό που έλεγε ο Ζακ Λακάν: το σημαντικότερο σε μια θεραπεία είναι η επιθυμία του αναλυτή που κινεί τη διαδικασία. Και με το Cinematherapyη Ντενίς αποδεικνύει ότι το σημαντικότερο πράγμα τελικά είναι να έρχεσαι κοντά με την επιθυμία σου».
Ο κ.Σταράκης στη σύντομη εισήγηση του ανέδειξε ψυχαναλυτικά τη σημαντικότητα της ταινίας του IariVarriale, μίας ταινίας που αποτυπώνει κατά την άποψη του, με άκρως ενδιαφέροντα τρόπο, ένα πράγμα: «τη σημασία και τα αδιέξοδα της γλώσσας στη ζωή μας»,υπογραμμίζοντας τη σημασία που έχουν τα σημαντικά πρόσωπα στα πρώτα μας χρόνια, οι λέξεις τους καιοι επιπτώσεις των σχέσεων μας με αυτά στη ζωή μας.
Ο σκηνοθέτης, και πρωταγωνιστής της ταινίας, στροβιλίζεται γύρω από ένα αίτημα που του δόθηκε από παιδί: «Ρώτα τον πατέρα σου». Χρησιμοποιώντας την κάμερά του, μέσω αυτών που λέμε ημιδομημένες συνεντεύξεις, όπως σημειώνει ο κ. Σταράκης, «οIariεπιχειρεί να βοηθήσει τον πατέρα του να διαχειριστεί τα ζητήματα που τον απασχολούν και να τον ωθήσει να πει τι είναι αυτό που τον βασανίζει ή πώς μπορεί να σταματήσει να στριφογυρίζει γύρω από συγκεκριμένες συμπεριφορές και δυσφορίες. Για να το πούμε πιο τεχνικά, προσπαθεί να τον κάνει να μιλήσει για το σύμπτωμα του». Η τόσο αναμενόμενη απάντηση από τον πατέρα, γύρω από την οποία κινείται όλος ο άξονας της ταινίας, μένει κενή. «Με την αποδοχή αυτού του κενού, το κλείσιμο της ταινίας μας δείχνει το σημαντικό, από ψυχαναλυτικής πλευράς, συμπέρασμα: Όσο ειδικό βάρος και αν έχουν οι λέξεις, όσο πληγωνόμαστε, όσο χαιρόμαστε, όσο ηδονιζόμαστε από αυτές, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ως τέτοιες, οι λέξεις αποτελούν τον «θάνατο ενός πράγματος», όπως έλεγε ο Χέγκελ. Είναι κενές στον πυρήνα τους, γυμνές, άρα ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι απαντήσεις που τόσο πολύ προσμένουμε δεν φαντάζουν ικανές να μας ικανοποιήσουν πλήρως».
Ο άνθρωπος,σημειώνει μεταξύ άλλων ο κ. Σταράκης, προχωρά πάντοτε ως ον της έλλειψης. «Η έλλειψη είναι η έλλειψη του είναι μας. Και τι κάνουμε; Κάνουμε αυτό που διαπιστώνουμε ότι κάνει το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας; Κινητοποιούμαστε από την επιθυμία μας. Με άλλα λόγια, η έλλειψη μας, μας αφήνει ανολοκλήρωτους και επειδή κάτι λείπει, κάτι «χάσκει», σε αυτόν τον τόπο της έλλειψης αναδύεται η ασυνείδητη επιθυμία μας».
Οι λέξεις δεν έρχονται πάντοτε για να μας φέρουν απαντήσεις, καταλήγει ο Δημήτρης Σταράκης. «Ορισμένες φορές έρχονται και μας μπερδεύουν περισσότερο, αφού αδυνατούν να καλύψουν μία ανάγκη, η οποία δεν είναι αυτή που πραγματικά θέλουμε». Γιατί το βλέπουμε αυτό στην ταινία; Με ένα συμπέρασμα από το κλινικό πλαίσιο, ο κ. Σταράκης σχολιάζει ότι «ίσως η ανάγκη μας δε βρίσκεται τελικά στις απαντήσεις που θα πάρουμε αλλά το γεγονός ότι τα πράγματα νομοτελειακά μένουν ανοιχτά, ελλειπτικά, ανολοκλήρωτα, μισοειπωμένα, προκειμένου από αυτό το κενό των ανολοκλήρωτων, αναπάντητων διαδικασιών να αναδύεται η δική μας επιθυμία, η οποία μας θέτει και μας κρατά σε κίνηση. Με άλλα λόγια, ίσως αυτό που μπορεί να μας κατακλύσει με άγχος, το πιο αυθεντικό συναίσθημα, όπως αναφέρει ο Λακάν, είναι όταν παύει να μας λείπει κάτι, όταν δηλαδή λείπει η ίδια η έλλειψη».
Πώς οι ταινίες επηρεάζουν τη συναισθηματική μας κατάσταση κατά τη διάρκεια της θέασης;Οι ταινίες λειτουργούν χρησιμοποιώντας την έννοια της «αναστολής της δυσπιστίας», τόνισεη επικεφαλής του προγράμματος Ντενίς Νικολάκου, σημειώνοντας τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην κινηματογραφοθεραπεία. Τα σύμβολα, οι μεταφορές, η μουσική επένδυση, ο φωτισμός και οι εικόνες που δημιουργεί σε μία ταινία ο δημιουργός της, όπως σημείωσε, «συνομιλούν με το ασυνείδητο και εκείνο με τη σειρά του μεταφράζει τα αλληγορικά αυτά μηνύματα που έχουν εισέλθει μέσω της ταινίας, χωρίς όμως αυτό να γίνεται αντιληπτό από εμάς, δημιουργώντας μια θεραπευτική αλληλεπίδραση στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας». Μπορούν δηλαδή οι θεατές να δεχτούν την ιστορία των χαρακτήρων σαν πραγματική κατάσταση και να δουν τον εαυτό τους μέσω της ταινίας που παρακολουθούν. Έτσι, «μέσω του μηχανισμού της ταύτισης», εξηγεί, «οι ταινίες μπορούν να αναδείξουν κάποια συναισθηματική προσκόλληση στις ιστορίες που παρουσιάζουν που θα τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τις εσωτερικές τους συγκρούσεις και τα προσωπικά τους ζητήματα».
Σήμερα Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνεται το πρόγραμμα Κινηματογραφοθεραπείας του 44ουDISFF, στις 20.00 στο θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος», με την προβολή της ταινίας «Από το μπαλκόνι» του Άρη Καπλανίδη.
Να σημειωθεί ότι τοCinematherapyμεταδίδεταισεLiveStreamingστην ιστοσελίδα του φεστιβάλ.
Για το Γραφείο Τύπου
Μαρίνα Αγγελάκη
Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου
Η συλλογή αφηγημάτων με τίτλο «Ανελκυστήρας – Αληθινές ιστορίες για τις δυνάμεις που απορείς κι εσύ πού τις βρήκες ή πού τις έχασες» της ψυχολόγου και συγγραφέα Μαρίας Καμπάνταη (εκδόσεις Αρμός, 2021) και η νουβέλα «Σπίτι Παιδιού» του ποιητή και φωτογράφου Κυριάκου Συφιλτζόγλου (εκδόσεις Αντίποδες, 2019), παρουσιάστηκαν το απόγευμα της Πέμπτης 16 Σεπτέμβριου στον εξωτερικό χώρο του καφενείου «Ελευθερία».
Τα «Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα» του 44ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας συνεχίστηκαν χθες με την παρουσίαση έργων δύο Δραμινών συγγραφέων.
Μιλώντας για το βιβλίο της Μαρίας Καμπάνταη και την ίδια τη συγγραφέα η υπεύθυνη του προγράμματος λογοτεχνικών εκδηλώσεων, ΠολύναΜπανά, παρατήρησε πως «είναι ένα έργο που ισορροπεί επιτυχώς μεταξύ της λογοτεχνικής αφήγησης, της μαρτυρίας και του εγχειριδίου ψυχολογίας. Περιέχει αληθινές, σύντομες ιστορίες σε 10 κεφάλαια – θεματικές ενότητες στις οποίες έχουν ενταχθεί 42 αφηγήματα που καλύπτουν όλο το φάσμα των κοινωνικών καταστάσεων».
Το βιβλίο της κα. Καμπάνταη είναι το πρώτο συγγραφικό της έργο. «Σε αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνουν δυο τινά: ή είσαι επιεικής ή διαβάζεις με επιφύλαξη ως φοβία για να αντιμετωπίσεις την απόλυτη μπαναλιτέ» σημείωσε η κα Μπανά και συνέχισε λέγοντας πως «δύο στα δύο διαψεύστηκα».
Από την πλευρά της η κα Καμπάνταη αποκάλυψε πως η συγγραφή ήταν ένα παιδικό της όνειρο και τα επαγγελματικά της βιώματα την βοήθησαν ιδιαίτερα, καθώς η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους της έδωσαν το έναυσμα για να το πραγματοποιήσει. «Η ζωή είναι σαν ταινία μικρού μήκους» είπε η κα Καμπάνταη (σ.σ. τίτλος κεφαλαίου που περιέχεται στο βιβλίο). «Είναι μικρή σε διάρκεια, γεμάτη από μεστά νοήματα με κοντινά και μακρινά πλάνα, με εξωτερικά και εσωτερικά γυρίσματα -ανάλογα με το μπάτζετ της παραγωγής…»
Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο που ανέγνωσε η κα Καμπάνταη: «Νιόπαντροι. Λίγα, τα περισσότερα γυάλινα και ίσως τα περισσότερα δανεικά και αγύριστα από τα delivery των πεθερικών ένθεν και ένθεν. Η ζωή χωράει sex, όχι τάπερ («και το αλουμινόχαρτο μια χαρά είναι!», σχολιάζει η νιόπαντρη κόρη στη μάνα της).
Δέκα χρόνια γάμου και παιδιά: Περισσότερα τώρα, παιχνιδιάρικα, από ονομαστές εταιρίες, πρέσβεις συνταγών μαγειρικής από φίλη σε φίλη, αγορασμένα από μαζώξεις marketing γνωστής εταιρείας σε φιλικό σπίτι (A, και μην τυχόν και ξεχαστούν και πουθενά!). Και οι ταπεροσυναθροίσεις αυτές ολόκληρα κοινωνικά γεγονότα είναι, αφού η διοργανώτρια οικοδέσποινα μέρες σκέφτεται το μενού της απογευματινής μάζωξης και την εντύπωση που θα κάνει….
….Πενήντα χρόνια γάμου: Τα τάπερ με τα οποία έπαιζε κάποτε η εγγονή, όταν πρωτοδοκίμαζε στα ψέματα το ρόλο της υποψήφιας του masterchef, περιέχουν τώρα την πιτούλα της γιαγιάς που της παρήγγειλε, πριν έρθει από την πόλη που σπουδάζει καθηγήτρια. «Μη με ξεχνάς! Να ‘ρχεσαι κάπου-κάπου να με βλέπεις! Το άτιμο το πλαστικό το τάπερ έμεινε ίδιο. Εγώ σκέβρωσα και ου γαρ μόνον ήρθε..! Χαλάλι όμως ο κόπος για την τυροπιτούλα που αγαπούσες πάντα!».
Ακολούθησε η παρουσίαση της νουβέλας του ΚυριάκουΣυφιλτζόγλου «Σπίτι Παιδιού». Όπως σημείωσε η κα Μπανά είναι ένα «ευθέως αυτοβιογραφικό βιβλίο. Κάνει μία αναδρομή στον γενέθλιο τόπο των παιδικών αναμνήσεων, την Πλατανιά Δράμας. Μέσα από ένα ισορροπημένο τρόπο παρουσιάζεται το παιχνίδι του παιδιού με το θάνατο».
Ο τίτλος του βιβλίου οφείλεται στο πρόγραμμα «Σπίτι του Παιδιού» που δημιούργησε το 1950-1955 το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας, κάτω από την προσωπική φροντίδα της Βασίλισσας Φρειδερίκης, για τη φροντίδα των παιδιών σε 260 ακριτικά χωριά της Βόρειας Ελλάδας. Το 1955 αναφέρονταν ότι λειτουργούσαν 140 Σπίτια του Παιδιού και 20 παραρτήματα στα οποία φοιτούσαν 25.000 άτομα και πλέον, ετησίως, στην Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη, ενώ το 1965 λειτουργούσαν 260 Σπίτια του Παιδιού. Η μητέρα του συγγραφέα εργαζόταν στο Σπίτι του Παιδιού στην Πλατανιά Δράμας.
Αναφερόμενος στο βιβλίο του ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου σημείωσε πως «δεν έπρεπε να προδώσω το παιδί στη γραφή, και επίσης έπρεπε να κρατήσω μία ισορροπία μεταξύ Σπιτιού Παιδιού και θανάτου». Ταυτόχρονα ο συγγραφέας παρατήρησε πως υπήρχαν μία σειρά από ζητήματα που έπρεπε να λυθούν καθώς παρά το γεγονός ότι όπως είπε χαρακτηριστικά εξέθετε τον εαυτό του «φόρα παρτίδα», έπρεπε να τηρηθούν ορισμένα μέτρα.
Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο που ανέγνωσε ο κος Συφιλτζόγλου : «Μια Κυριακή μεσημέρι στην Προσοτσάνη, στον τάφο της γιαγιάς, η μαμά έπλενε τα μάρμαρα και πότιζε τα βασιλικά. Εγώ με τον αδερφό μου παίζαμε κρυφτό. Ένας καμούσε στο κυπαρίσσι μέχρι τα εκατό και ο άλλος κρυβόταν εκεί γύρω. Ο μπαμπάς στο αμάξι άκουγε ποδόσφαιρο απ’ το ραδιόφωνο. Ο ήλιος χτυπούσε πολύ, αλλά στο νεκροταφείο είχε πολλές κρυψώνες, αρκεί να μη σε πρόδιδε η μαμά με τα μάτια της.
Ξεκίνησε να καμάει ο αδερφός μου κι εγώ να τρέχω να κρυφτώ. Δεν πρόλαβε να τελειώσει και ανέβηκα πάνω σ’ έναν τάφο. Στάθηκα ακίνητος κι έκανα με τα χέρια νοήματα στη μαμά και στον αδερφό να `ρθουν αμέσως. Δεν φώναζα, μόνο έκανα νοήματα στα γρήγορα.
Στην αρχή δεν έρχονταν, αλλά με βλέπανε που δεν κατέβαινα και ήρθαν. Τους έδειξα μερικά μέτρα πιο πέρα έναν τάφο που δεν είχε μάρμαρο, αλλά κάγκελο γύρω γύρω. Μέσα στον τάφο, δηλαδή πάνω στο χορτάρι, κοιμόταν ένας άντρας. Αυτός κοιμόταν ούτε ανάσκελα ούτε μπρούμυτα, αλλά στο πλάι και είχε τα χέρια του κάτω από το κεφάλι σαν μαξιλάρι, όπως έκανα κι εγώ τα βράδια.
Έβαλε η μαμά το δάχτυλό της στα χείλη για να μας πει να κάνουμε ησυχία. Μας πήρε απ’ το χέρι και πήγαμε πίσω στη γιαγιά. Μας είπε να μην πάμε άλλη φορά κατά κει, πως είναι ο τάφος του πατέρα του Παντελή, αυτού που πίνει πολύ και καμιά φορά εκεί κοιμάται.
Δεν μπορούσα να καταλάβω. Της είπα να φωνάξουμε την αστυνομία. Δεν χρειάστηκε όμως, γιατί ο Παντελής ξύπνησε. Τον είδα να σηκώνεται όρθιος και να τεντώνει τα χέρια.
Ήταν πολύ ψηλός ο Παντελής. Κοίταξε μια τον ήλιο, κοίταξε μια το βουνό απέναντι στην Καλή Βρύση, σήκωσε μια το πόδι πάνω από το κάγκελο, βγήκε από τον τάφο κι έφυγε.
Εγώ είχα κοκαλώσει, ακίνητος. Τον κοιτούσα μέχρι να φτάσει εκεί που δεν τον έβλεπα άλλο. Στο αμάξι μετά, σκεφτόμουν πως δεν θα έπρεπε να φωνάξουμε την αστυνομία, γιατί κι αυτός ίσως έπαιζε κρυφτό κι είχε βρει εκεί κρυψώνα και πως ίσως αποκοιμήθηκε και δεν είπε ποτέ «φτου για μένα».
Για το Γραφείο Τύπου
Δημήτρης Καστώρης
Masterclass
Festival Sales and Distribution – How does it work?
“Festival Sales and Distribution – How does it work?” (Φεστιβαλικές πωλήσεις και διανομή – πώς λειτουργεί;), ήταν το θέμα που απασχόλησε το masterclass του Εκπαιδευτικού Προγράμματος του 44ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμα ς το μεσημέρι της Τετάρτης 16 Σεπτεμβρίου στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος».
Για το θέμα μίλησαν οι Enrico Vannucci, προγραμματιστής στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, ο Ben Vandendael, πράκτορας πωλήσεων (sales agent, radiator sales), καθώς και η Judith Wajsgruz διανομέας ταινιών στην Salaud Morisset, η οποία αναλαμβάνει τη διανομή αλλά και την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους. Τη συζήτηση συντόνισε ο Γιώργος Ζώης, Σκηνοθέτης και Head Programmer του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος της 44ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Κατά τη διάρκεια του διαλόγου που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή του κοινού δόθηκαν ενδιαφέρουσες απαντήσεις σε μία σειρά από σημαντικά ερωτήματα όπως είναι ο τρόπος προσέγγισης των παραπάνω ειδικοτήτων από την πλευρά των παραγωγών με τον κ. Ben Vandendael να σημειώνει πως η τεχνολογία έδωσε μια πολύ σημαντική ώθηση στον τομέα αυτό και είναι πλέον «σχετικά εύκολη η προσέγγιση».
Από την πλευρά του ο κ. Enrico Vannucci, αναφερόμενος στον τομέα δραστηριοποίησης του, επεσήμανε πως η επιλογή μίας ταινίας σε ένα διεθνές φεστιβάλ είναι συνδυασμός πολλών παραγόντων, οι «οποίοι εξετάζονται κάτω από διάφορα πρίσματα μεταξύ των οποίων η ισορροπία στο πρόγραμμα, οι προοπτικές της ταινίας καθώς και το γενικότερο ύφος του φεστιβάλ στο οποίο θα προβληθεί».
Η κα Judith Wajsgruz μιλώντας για τις σχέσεις και τη συνεργασία που αναπτύσσεται πολλές φορές μεταξύ των ειδικοτήτων των τριών ομιλητών (διανομέας, programmer, sales agent) παρατήρησε πως «προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για την προώθηση και τη διανομή της ταινίας, καθώς δουλεύουμε μαζί και συνεργαζόμαστε».
Για το Γραφείο Τύπου
Δημήτρης Καστώρης
